Kısa açıklama: İnsan neden çoğu zaman dış düşmanlardan değil, kendi benliğinin şişmesinden zarar görür?
Manevi boyutta insanı en çok yaralayan şeylerden biri egodur. Çünkü ego, insanın kendisini olduğundan büyük görmesi değil sadece; hakikatin önüne kendisini koymasıdır. Bu yüzden ego sessizce çalışır. Bazen kibir olur, bazen inat, bazen haklı çıkma arzusu, bazen de başkalarını küçümseme hali.
Ego ilk anda güç gibi görünür. İnsana sanki kendisini koruyormuş gibi gelir. Oysa çoğu zaman insanı gerçek gelişimden uzaklaştırır. Çünkü büyümek için görmek gerekir; ego ise görmeyi değil savunmayı sever. İnsan kendi yanlışını göremez hale geldiğinde artık dışarıdan değil, içeriden çürümeye başlar.
Hayatın birçok alanında aynı şeyi görürüz. “Ben zaten biliyorum” diyen öğrenemez. “Ben düşmem” diyen en sert düşüşü yaşayabilir. “Ben secde etmem” diyen, aslında sadece bir emri değil, kendisini aşma ihtimalini de reddetmiş olur. Bu yüzden ego çoğu zaman bir benlik koruması değil, ruhsal kapanmadır.
Burada önemli olan insanın kendisini yok etmesi değil; kendisini doğru yere koymasıdır. İnsan değerli olabilir ama mutlak değildir. Güçlü olabilir ama kusursuz değildir. Saygın olabilir ama hesap vermez değildir. Bunları unutan benlik, zamanla hem huzurunu hem yönünü kaybeder.
Ego insana geçici bir yükselme hissi verir; fakat uzun vadede yalnızlaştırır. Çünkü insanı bağ kurmaktan, anlamaktan, teslim olmaktan ve dönüşmekten uzaklaştırır. Kaybettiren de tam olarak budur.
