Kısa açıklama: İnsan kendisini büyütmeden de güçlü olabilir. Bunun adı ego değil, öz saygıdır.
Ego ile öz saygı çoğu zaman karıştırılır. Oysa aralarında çok temel bir fark vardır. Ego, insanın kendisini başkalarının üstüne koyma ihtiyacıdır. Öz saygı ise insanın kendi özünü değersizleştirmeden yaşama becerisidir. Biri karşılaştırma üzerinden çalışır, diğeri denge üzerinden.
Öz saygısı olan insan, kendisini ispatlamak için herkesi ezmeye çalışmaz. Çünkü kendi değerini dışarıdan sürekli onay almak zorunda olmadan da hissedebilir. Bu yüzden öz saygı sessizdir. Bağırmaz, gösteriş yapmaz, kendini şişirmez. Ama gerektiğinde sınır koyar, gerektiğinde geri çekilir, gerektiğinde de dimdik durur.
Ego saygı üretmez; korku üretir. Öz saygı ise önce insanın kendi içinde bir düzen kurar. Kendi özüne saygısı olan biri, başkasının varlığını da daha kolay kabul eder. Çünkü tehdit altında hissetmez. Kendi değerini bilen insanın herkese saygı duyması daha mümkündür. Bu da huzurun kapısını açar.
Belki de insanın yaratıcıyı keşfetme yolculuğu bile buradan başlar. Kendi özünü hor gören, sürekli kendisini küçülten ya da kirleten biri, varlığın anlamını da parçalı görür. İnsan kendisine doğru bir saygı geliştirdiğinde, hem iç dünyası toparlanır hem başkalarıyla ilişkisi berraklaşır.
Bu yüzden asıl ihtiyaç ego değil. Asıl ihtiyaç, özü bozmadan ayakta kalabilmek. Ve bu, insanın kendisine verebileceği en temiz güçlerden biridir.
