Düşünsel Deneyin Doğuşu
1935 yılında Avusturyalı fizikçi Erwin Schrödinger, kuantum mekaniğinin öngörülerinin ne kadar tuhaf olduğunu göstermek için bir düşünsel deney tasarladı. Bu deney, fizik tarihinin en ünlü kedisini doğuracaktı.
Bir kutu hayal edin. İçinde bir kedi, bir radyoaktif atom, bir Geiger sayacı ve bir zehir şişesi var. Atom yarı ömründe %50 ihtimalle bozunur. Bozunursa Geiger sayacı tetiklenir, zehir şişesi kırılır ve kedi ölür.
Süperpozisyon Paradoksu
Kuantum mekaniğine göre, biz kutuyu açıp gözlemleyene kadar atom hem bozunmuş hem bozunmamış haldedir. Bu da kedinin aynı anda hem ölü hem diri olduğu anlamına gelir!
Bu durum "süperpozisyon" olarak adlandırılır. Parçacıklar gözlemlenmediğinde birden fazla durumda aynı anda bulunabilir. Ama gözlemlediğimiz an, "dalga fonksiyonu çöker" ve tek bir durum belirlenir.
Gözlemcinin Rolü
İşte asıl soru burada başlıyor: Gözlemci gerçekliği belirler mi? Kopenhag yorumuna göre evet — gözlem eylemi, olasılıklar denizinden tek bir gerçekliği kristalize eder.
Bu fikir, Wheeler'ın gecikmiş seçim deneyiyle daha da ileri götürülmüştür. Fotonun daha önce izlediği yol, sonradan yapılan gözlemle değişebilir! Sanki evren, geçmişi yeniden yazıyordur.
Çoklu Dünyalar Yorumu
Hugh Everett'ın çoklu dünyalar yorumuna göre ise dalga fonksiyonu asla çökmez. Bunun yerine, her kuantum olayında evren dallanır. Bir dalda kedi yaşar, diğerinde ölür. İkisi de gerçektir — sadece farklı evrenlerde.
Sonuç: Biz Ne Anlıyoruz?
Schrödinger'in kedisi bize şunu söylüyor: Gerçekliğin doğası, sezgilerimizin ötesinde karmaşıktır. Kuantum dünyası, günlük deneyimimizle uyuşmayan kurallara sahiptir. Ve belki de en derin gerçek şudur:
"Kuantum mekaniğini anlıyorum diyen biri, onu gerçekten anlamamış demektir." — Richard Feynman
